Bedankt, Stefaan. Voor alles.

Op 20/7 namen we afscheid van Stefaan tijdens een serene dienst. Hierbij ons eerbetoon aan Stefaan.

"Vraag het eens aan Stefaan. Hij kan jou zeker helpen.”

“Is Stefaan hier? “

“Jazeker, hij is hier altijd.”

“Waar kan ik hem vinden? “

“Wellicht in zijn waskot. Ga daar eens langs.”

Deze conversatie is op onze club de afgelopen jaren wellicht tientallen keer gevoerd. Stefaan was alomtegenwoordig op SVW. Om het even welke dag je op de club passeerde, Stefaan liep altijd wel ergens rond. Steeds bezig. Kledij wassen en plooien. Een klusje links en rechts. Afwassen. De lijnen witten. De frigo’s aanvullen zodat wij steeds gekoelde dranken hadden in de kantine … . Niets was hem te veel of te lastig. Hij voerde uit. Vastberaden en punctueel.

Foane, zo spraken velen hem aan, was een absolute steunpilaar voor onze club. En dat samen met zijn Anita en Jens. Wat hun drieën voor onze club betekenen, is met geen woorden te beschrijven.

Zonder woorden. Ook dat typeerde Stefaan. In stilte deure doen… . Hij was niet de grote prater. Maar hij wist verdomd goed waarover het ging. En als hij wat zei, waren we altijd weer vooruitgeholpen.

We kennen Stefaan ook als een stille genieter. Dat zag je goed aan z’n minzame glimlach. Na een drukke voetbaldag nog even tijd nemen om te proeven van een karmelietje. Of een glaasje rode wijn tijdens een clubmaaltijd. Een mooie actie van zijn fanion B waar hij délégue was. Of een goed verlopen vergadering met het jeugdbestuur. Je zag hem telkens zichtbaar genieten. Meer moest dat niet zijn.

Foane was zacht van inborst maar had ook zijn principes. En gelijk had hij. Er moest respect zijn voor materiaal, het werk van de vrijwilligers en de clubwerking in zijn algemeen. Een trainer die de zak met wedstrijdkledij te laat inleverde, zal het wel geweten hebben. Stefaan ontfermde zich over de soms ondankbare taak om de inkomgelden van de jeugdwedstrijden op te halen langs ons terreinen. Als een toeschouwer vlug even de andere kant van het terrein opliep om Stefaan te ontwijken (om dus niet te hoeven betalen), dan wandelde Stefaan rustig op hem af, bleef bij hem staan. Zonder één woord te zeggen. Zonder discussie. Totdat die toeschouwer zijn ticketje betaalde. Niemand ontsnapte aan Stefaan zijn oog. Een clubwerking kost geld en iedereen moet zijn duit in het zakje doen. Punt. Ook dat was Stefaan.

Stefaan, je mag preus zijn op wat je voor ons hebt betekend. Nooit hebben we je horen stoefen over alles wat je voor de club deed. Je deed het gewoon. Op jouw eigen bescheiden manier.

Verdriet en ongeloof overheersen momenteel. Maar zeker en vast ook dankbaarheid. Dankbaar dat we jou hebben mogen kennen. Je was zo’n schone mens. Dankbaar voor jouw eindeloze en onbaatzuchtige inzet voor onze club. Nooit zul je vergeten worden binnen de SVW-familie. Je blijft voor altijd deel uitmaken van onze club.

Anita en Jens, de reacties die we als club ontvingen de afgelopen dagen spreken voor zich. Stefaan was enorm graag gezien. Jullie zijn enorm graag gezien. De ganse SVW-familie staat achter jullie. Daar mogen jullie op rekenen.