Geen minuut te vroeg

We gaan naar Heist aan zee en nemen mee: een frigobox vol vertrouwen na een negen op negen ; acht keren gescoord en geen enkel tegendoelpunt.

Over de eerste helft kunnen we kort zijn. Eén kans aan elke kant. Voor de rest zien we veel gewoel op het middenveld, lange ballen en enkele pittige duels.

Het is Robbe die in minuut veertig op doel kan trappen na voorzet van Tibo.

De thuisploeg doet niet veel beter met twee hoekschoppen op een rij.

Dan toch wat animo in een kaal en koud De Taeyestadion dat duidelijk zijn beste tijd heeft gehad, getuige daarvan de stickers uit de corona periode die de zitbanken nog altijd sieren: “Hier niet zitten!” We zitten niet echt in de wedstrijd, we staan voor een moeilijke tweede helft.

“Wie scoort die wint!” is de teneur van de gesprekken tijdens de rust.

Ei zo na krijgen ze gelijk.

In de elfde minuut na rust komt de thuisploeg op voorsprong. Een voorzet vanop onze linkerflank wordt door de laag invallende Andries tegen de touwen gekopt. We zien de spreekwoordelijke “buien uit het westen” al hangen.

Wij worstelen ons in de wedstrijd zonder het niveau van onze recente partijen te benaderen. Er is veel inzet, goede wil en vooral een stugge thuisploeg die niet van plan is om de voorsprong uit handen te geven. En ja, ze moeten terugvallen op eigen veld maar erg vinden ze dat niet, de counter lonkt.

Onze T1 doet wat moet: verse krachten op het veld gooien. Mehdi en Noah, de twee uitblinkers van vorige week, worden naar de kant gehaald. Adan en Victor komen.

De tijd dringt, de tierelantijntjes gaan overboord. Het is nu aan de lange bal om zijn gelijk te halen.

Een kwartier voor tijd. Victor zet een actie op en bedient Tibo op de flank. Zijn voorzet wordt door Robbe op de paal gekopt. Brute pech. De thuisploeg is eventjes onder de indruk. We doen naarstig voort en zien niet meer om, alles in de aanval. Het risico op een dodelijke counter doet er niet meer toe.

De tijd verstrijkt langzaam maar meedogenloos. Ik maak mij al op voor mijn opstel van vandaag. Een mooie slagzin om te besluiten en de nederlaag te paaien: “Dichter bij een doelpunt dan die bal op de paal zijn we niet meer gekomen.”

En als je denkt dat het voorbij is, gebeurt het dan toch.

Het slotoffensief. Een lange bal vanuit de verdediging wordt door Robbe verlengd met het hoofd. Jens, een verdediger pur sang, duikt op voor doel en werkt de bal naast een verbouwereerde keeper in doel.

Een mooi cadeautje voor zijn pasgeboren dochtertje : “Voor mijn schatje Aliva, papa.”

Het zijn dan toch de verdedigers die het doen.

Zij: “Schat, waar is die zalm voor de kat?”

Hij: “Ik heb hem zelf opgegeten.”