Niks te pietermannen ...

Geen tierelantijntjes vandaag. De waarheid heeft recht van spreken.

Zwevegem maakt zijn tweede doelpunt van de avond. We zijn dan vierenzeventig minuten ver. Het is een snedige aanval over diverse stationnetjes. De thuisploeg kan ongehinderd zijn gangetje gaan. De bal van de flanken wordt door Dieter Meulenyzer hard in het dak van het doel getrapt. Zijn trofee van zijn avond. Hij was onhoudbaar voor onze jonge verdedigers. En ja, hij heeft een verleden in Wevelgem.

En dan vliegt het deksel van de beerput. Een gefrustreerde Rogiers, hij is wel op de afspraak, gaat driest tekeer tegen zijn ploegmakkers. Wie kaatst kan de bal verwachten en binnen de kortste keren rollen we ruziënd over het veld. De buil is opengebarsten, het pus vliegt alle kanten op. Mensen die dicht bij de ploeg staan, wisten dat dit moment ooit zou komen: het etterde al een hele tijd onder de oppervlakte.

En dan moet je nog een kwartier verder. Wat zeg ik: dan moet je nog vijf belangrijke wedstrijden verder. Het is een gênant schouwspel, een klap in het gezicht van iedereen die zich dagelijks inzet om deze ploeg vooruit te krijgen. Een beetje Pieterman dan toch: “Mijn kat heeft een kater en ze zijn allebei krols.”

De eerste helft is een hoekschoppen festival. Ik probeerde de teller bij te houden met behulp van mijn lotgenoten op de tribune. Mijnheer Telraam kwam op vierentwintig. Alle werden ze tactisch opgelost: overbevolking in het strafschopgebied met één eilandbewoner aan de middenstip. Dit ging goed. Dan al is het duidelijk: dit Zwevegem is klaar om te promoveren. Ze nemen hun tijd, houden het veld breed en verzorgen hun passes. Wij hebben geen verhaal. Blij als een kind aan de rust met dit halve punt: 0-0.

De tweede helft kent eenzelfde scenario. Maar nu zijn de infiltraties vanop de flanken nog talrijker en veel gevaarlijker. Dieter Meulenyzer doet zo ongeveer wat hij wil.

Wat moest gebeuren, gebeurt dan ook. Zijn voorzet vanop de rechterflank bereikt Defraeye die nog de tijd vindt om een berichtje te sturen naar zijn vrienden: “Hey, ik ga scoren.” De bal verdwijnt naast een machteloze Rogiers in doel. Geen pardon.

Vijf minuten later eenzelfde aflevering in dit horrorverhaal. Het is nu Meulenyzer himself die de keurige aanval afrondt.

Onze invallers konden ook niet veel soeps aan de aarde brengen. Ze verdronken samen met het kalf in de gracht. Een onberispelijk leidende referee hielp ons wel nog een handje: geen minuut over te spelen.

Verliezen tegen de leider is geen schande, minuut vierenzeventig is dat wel.