Onder de rode vod.

Nog zes punten te rijden, nog niks beslist. Bij winst blijft Varsenare in het wiel van Zwevegem dat verleden week lek reed op de kasseien van Hof Van Straeten. Of jumpt Zwevegem morgen al in de sprint als eerste over de streep? Sprinten na een wedstrijd van 28 matchen is wel een linke boel.

Wij van onze kant hebben kwasi zekerheid over het behoud. Een puntje vanavond zou goed van pas komen, drie stuks ware formidabel. De omroepster ziet het alvast helemaal zitten: “Dames en heren, binnen enkele minuten start de show.”

Het wordt een aparte match. Wanneer de stadionklok 90 minuten aangeeft, moeten er eigenlijk nog vijfentwintig gespeeld worden. In een ogenschijnlijk onschuldig duel gaat Timo Bogaert kermend neer. De wedstrijd valt stil, iedereen houdt de adem in en we wachten op de ziekenwagen. Spoedig herstel Timo. Sommige tackles zijn harder dan de realiteit.

Er is het eerste kwartier en dan de rest van de wedstrijd.

De thuisploeg neemt het initiatief, creëert enkele kansen en claimt herhaaldelijk vrijschoppen en bij voorkeur strafschoppen. Daarin gesteund door een plaatselijke aanhang die de scheidsrechter bij iedere beslissing op de korrel neemt.

Gaandeweg (veel snelheid zit er trouwens niet in de acties van de thuisploeg) nemen wij over.

Op hoekschop, kort genomen door Noah, poeiert Tjardo de bal in de bovenhoek. Een parel voor de zwijnen: het doelpunt wordt afgekeurd om reden van onbekendheid. Applaus voor de ref.

Wij verdedigen secuur, kiezen steevast voor de voetballende oplossing en wagen onze kans. Wie van deze ploegen staat nu eigenlijk tweede in de rangschikking?

Vijf minuten na rust gaat de wedstrijd voor vijfentwintig minuten offline. “Wat is het effect van zo’n lange onderbreking?” Wij pikken de draad onmiddellijk weer op.

Wij gaan nu resoluut voor de overwinning.

De thuisploeg vindt zijn voetbal niet. Er zijn wel enkele halve kansjes, een paar verre pogingen maar geen acuut doelgevaar.

Rest de vraag: “Kunnen wij ons overwicht omzetten in doelpunten?”

Eerst Victor met een lage bal, te zwak.

Dan Tjardo met een lage schuiver, net naast.

Enkele hoekschoppen met geharrewar, weer niet.

“Laat mij het eens proberen.” Het is Tibo die uiteindelijk de 0-1 binnen kopt.

De rest van de wedstrijd is geschiedenis. Wij doen een uitstekende zaak in het klassement, mede door het feit dat onze concurrenten grove steken laten vallen. Ik val in herhaling: “Om te slagen moeten anderen falen.”

Volgende week valt het doek over deze jaargang. En valt ook het doek over deze rubriek. Nog één keer knallen. Pietermannen ( Trachinus vipera) leven kort maar krachtig volgens Wikipedia.

Zij: “Ga je echt stoppen? En het ging juist zo goed.”

Hij: “Juist daarom.”